Jan en Jans Expedition Morocco 2007: Niet uitgerust maar wel veel wijzer

Zo, alles is weer uitgepakt, was zit in de machine, afwas in de afwasmachine, berichtje typen op snel internet, muziekje er bij, geen stof meer in onze oren, geen muggen, lampje er bij zonder batterijen, koken op een gasfornuis wat niet uit waait, geen zand meer in ons bed, vanavond geen slaapplaats hoeven zoeken, gewoon een prijsstikkertje op de pannenonderzetter, niet hoeven onderhandelen met de cassiere, als het koud is: thermosttaat omhoog, bellen voor 7 ct per minuut, en "môge" zeggen tegen de bakker..........

Het normale leven is weer begonnen....

Maar nog even terug naar het stof, herrie, indrukken en "Salam'wa'l eik um":

We zijn vanuit Merzouga naar het Noorden gereden, langs Erfoud met heel veel dure hotels en overal dure toeristische Toyota landcruizers, de entré van het dorp is een prachtige mozaiek poort, die wel wat scheef aftekent tegen de armoede die er is. We komen ook regelmatig zeer extreme racemonsters en desertwarriors tegen, die allemaal aan het trainen zijn voor de Dakar of een andere zware rally.

Het is het hoogseizoen voor de Dadels, dus overal langs de weg liggen grote hopen met dadels te drogen, en iedere 20 meter staat er weer een andere verkoper, die zijn dadels graag "very cheap" wil verkopen. Uiteindelijk zwichten ook wij voor anderhalve kilo dadels voor 2 Euro en een balpen. Ze zijn overigens wel erg lekker.

Het is erg appart hoe de verschillende landschappen zich afwisselen, als het droog is, is het ook echt droog, en groeit er afgezien van een enkele dorre stekel niets. Wanneer er een klein riviertje loopt, wordt er meteen landbouw bedreven en is het ontzettend groen en levendig.

Hier en daar komen we een kleine oase tegen die er precies zo uit ziet als die in de Donald Duck: een paar palmbomen, en een kameel.

Dan komen we weer in het Atlasgebergte: dit deel bestaat uit conglomeraat: kiezelsteentjes in zand, en dat dan 3000 meter hoog. Je begrijpt dat dit bij iedere regenbui weer een beetje uitspoelt, het is dan ook een wonder dat de bergen nog steeds zo hoog zijn, want iedere bui worden ze een meter lager, zo lijkt het.

Ieder plantje wat het lukt om zijn eerste blad de lucht in te krijgen, wordt bij de volgende bui weer weg gespoeld, zodat er dus niet groeit.

Onderweg komen we het "A-team" (groepje landrovers) tegen waar we aansluiten, en gezellig de bergen door scheuren, blijkbaar moeten ze de trein halen, want ze rijden als een bezetene, tot ze ineens de camping opvliegen. Ze zwaaien wel, want ja we zijn tenslotte ook een LARO.

Wij besluiten een stuk verder te rijden en te camperen hoger in de bergen, waar het steenkoud is.

De volgende dag rijden we verder langs Azrou, waar we onze achtbak volladen met souvenirs, de prijzen zijn hier eindelijk een beetje normaal, en de Tangine uit Marrakech van 300 dirham, kost hier ineens maar 50 (5 euro).

We lopen de winkel uit met 3 borden, een tangine, een asbak, een sleutelhanger en een waterpijp.

Tijdens de lunch gaan we van de grote weg af, en tot onze verbazing ligt er 50 meter verderop nog een asfaltweg die al jaren niet is gebruikt. De nieuwe weg was blijkbaar makkelijker linksom in plaats van rechts om de berg. We zetten een kopje thee, en smeren een broodje met pindakaas, en rijden dan weer verder.

's Avonds wordt de waterpijp getest, deze werkt na wat oefening. We sluiten de avond af door met 2 Schotten naar de stad Fes te gaan met de taxi, daar eten we tussen de blanken een pizza, en vervolgens een biertje in een cafe waar je mekaar niet kunt verstaan door een schreeuwende Marokkaan en een key-board. Zij hebben met hun landrover afgelopen week mee gedaan aan een soort van bolletje pijltje oefening voor grote mensen. Er is een hoog gehalte landrover praatjes, maar dat vinden wij wel leuk!!

De volgende dag laten we ons rondleiden in de Medina, door een middelbare hanggroep scholier, we zien de verfbaden (tanneries) voor de huiden, ruiken de lucht van verrot vlees, en komen in de plaatselijke mediamarkt. In de mediamarkt verkopen ze fornuisknopjes, stukjes slang, ovenbehuizingen, wasmachinetrommels, kastdeurtjes, potjes zonder verf, boksen zonder speaker en radio's zonder knopjes.

Als je goed rond keek kon je dus van de deurtjes, de fornuiskoppen, de radio en de ovenbehuizing een prima stereo installatie bouwen.

We vervolgden ons tripje langs een Berbershop, waar ze kleden aan het maken waren, maakten een foto en gingen snel weer door.

Onze route ging vanuit Fes naar het Noord-Oosten langs Ketama. Toen we net 100 km onderweg waren las ik dat Ketama het grootste hash productiegbied is van de wereld, wat verklaarde waarom iedereen graag wilde dat we even stopte. We reden hard door, en scheurden er op los. Het was een heel apparte trip, de helft van de bevolking wilde ons hash verkopen, en de andere helft wilde juist een praatje maken omdat ze familie in Nederland hadden wonen.

Mirjam: "Hmm dat is raar Jan, volgensmij willen ze een sigaretje van ons" (achteraf was het juist de omgekeerde wereld. Gelukkig heeft Jan mij niets verteld, anders hadden we onze route misschien wel gewijzigd)

Na wat irritante kindertjes die een steen gooiden, en een weg waar ooit asfalt had gelegen, kwamen we aan bij de middelandse zeekust. De kust was prachtig, met hoge bergen, diepe kloven, veel begroeiing, en helder blauw water.

We vonden een camping zonder muggen, en zonder andere toeristen, en sliepen heerlijk, na deze opnieuw zeer vermoeiende dag.

De volgende dag vertrokken we naar Tanger nadat we het hele chasis op mogelijke stofjes hadden gecontroleerd, de route was lelijk en rommelig. In Tanger aangekomen stonden we te wachten voor het stoplicht toen ik de auto voelde schommelen, ik keek door mijn spiegel, en zag dat er 3 jongens de achterbak in sprongen die ze open hadden gemaakt. Met veel geschreeuw sprong ik uit de auto, wetende dat er ook een politieagent stond. De jongens liepen hard weg, en we controleerden of er niet weg was. Later begrepen we dat ze alleen stieken bij de boot wilden komen, om naar het prachtige welvarende Spanje te reizen. We hadden ze achteraf beter kunnen laten zitten, wat haden ze zuur gekeken als ze van de boot afkwamen 40 uur later kotsmisselijk, in Frankrijk......

We reden de boot op zonder problemen, en kregen de sleutel van onze hut. omdat de goedkope hutten uitverkocht waren, hadden we een iets duurdere...... Het bleek een soor bruidssuite te zijn, met uitzicht op de zee, Heerlijk :)

We vertrokken, de volgende ochtend scheen de zon, maar om 11 uur kwam er een storing, zodat we vervolgend 30 uur hebben liggen stampen, en was 3/4 van alle passagiers hardstikke zeeziek. Ineens hadden we de hele eetzaal voor onszelf. Dat is raarrrrr. Was dit ook bij de prijs inbegrepen???

Vanaf Séte waar we 5 uur telaat aankwamen reden we voorbij Lyon, en de volgende dag naar Limburg waar Jan`s moeder en zijn jongere broertje Menno wonen, en genoten van de rust.